en vervloekte zijn dag (Job 3:1)
bidden kan ook vloeken worden
daar weet Job wel alles van,
de ellende wordt steeds groter
zo, dat hij ’t niet dragen kan
daar zit hij nu op een ashoop
en hij krabt zich met een scherf
zelfs zijn vrouw die adviseert hem:
“zeg God toch vaarwel en sterf”
toch zegt Job: “zullen we ’t goede
krijgen en het kwade niet?”
nog blijft hij zijn lasten dragen
omdat hij Gods hand nog ziet
maar na zeven stille dagen
stapt hij toch over de ‘grens’
hij begint tot God te vloeken
Job is toch ook maar een mens?
hij legt zijn beproefde leven
weer aan Gods voeten terug:
“dit is voor mij niet te dragen,
hieronder bezwijkt mijn rug”
kent u dat ook in uw leven
dat u vraagt: “waarom, waarom?”
en in uiterste instantie:
“k ben geboren maar waarom?”
blijf maar kalm wanneer een ziekte
heel je lichaam heeft gesloopt
dan zijn goedbedoelde wensen
woorden waar je niets voor koopt
toch bespeur ik in Jobs vloeken
een verlangen om zijn God
weer te vinden, te behouden
waardoor ’t vloeken anders wordt
ook al blijven er veel raadsels,
veel problemen en verdriet
in Jobs hart hoor ik hem zeggen:
“God verlaten kan ik niet”
achter Job hoor ik dan Jezus
en Hij roept: “mijn God, mijn God
waarom heeft U mij verlaten?”
mensen maakten mij kapot
Jezus was van God verlaten
opdat daarna nimmer wij
weer van God werden verlaten,
zo kocht Hij ons, zondaars, vrij
blijven er dan in ons leven
zorgen waar je haast voor zwicht,
houdt dan ondanks al die zorgen
’t oog toch steeds op Hem gericht.
G.K.